Historia
Po raz startowy imię miejscowości (jako Przesucha) została wymieniona w 1415 r. Kolejna aluzja to deskrypcja transakcji handlowej przysuszanina, Pawła Męciny. W XVI wieku Przysucha posiada przedtem 84 ha gruntów uprawnych, oraz w roku 1569 kuźnię z kołem wodnym.
11 grudnia 1710 r. uprawnienie królewski, wydany na przedmiot Antoniego Czermińskiego herbu Wieniawa przez Augusta II Mocnego, zezwala na sedymentacja się rzemieślników, również zagranicznych, i odbywanie targów. ślubna Czermińskiego, Zofia, była wdową pod Jakubie Gabbonim, dzierżawcy zakładów samsonowskich przejętych w 1718 przez biskupów krakowskich i miała w Przysusze powstać fabryka konkurującą z zakładami w Samsonowie. Spiętrzono wody Bielczanki i utworzono 9 stawów, z których woda napędzała maszyny kuźnic, papierni, młynów do mielenia rud, szabelni, oraz również tartaku i olejarni.
W 1714 r. król zezwolił na formacja cechów rzemieślniczych i odbywanie się targów dwa lanie w tygodniu (soboty i niedziele). wkrótce po tym napływający rzemieślnicy niemieccy (głównie z Saksonii i Śląska) założyli gród zwane Czermnem. siedziba wiejskie posiadała osobisty rynek, mieszczący się w dzisiejszych czasach na placu Kard. Wyszyńskego.
W 1723 w Przysusze zlokalizowano żydowskie gród o charakterze handlowo-usługowym. nie przedtem w roku 1745 na tereny dzisiejszej Przysuchy zaczęła sprowadzać się obywatele katolicka. Nowym właścicielem został Jan Dembiński odtąd postęp miasta zaczął wyłudzać tempa. W latach siedemdziesiątych XVIII w. siedziba wiejskie posiadała wielkie piece hutnicze, rurarnię, tartak, młyny i papiernię. rocznie kalendarzowy 1777 w Przysusze istniało 39 domów niemieckich, 85 żydowskich i 29 polskich. okręg polska, zwana Urszulinem na cześć Urszuli Dembińskiej, posiadała również w charakterze okręg niemiecka i żydowska rozdzielne prawa miejskie.